Welkom op de blog van Cattery l'Aja! Wij zijn een kleine oosters korthaar cattery in den Haag (Ypenburg). Vlak voor kerst heeft onze poes Laja haar eerste nestje gekregen. Laja is ruim een jaar oud, en woont sinds begin 2009 bij ons. Laja is een oosters korthaar in de kleur wit. Zij komt uit cattery du Plié Bois van Joke en Willem van Kuringen. Laja's officiële naam is dan ook "Delaja du Plié Bois". Laja is gedekt door Esprit van cattery Koosje van Tutte. Esprit is een oosters korthaar in de kleur cinnamon.

 

 

Gaudi (OKH, choc tabby spotted) is een prachtig, parmantig en ondeugend poesje. Ze heeft hele mooie spots. En een uitgesproken oosters karakter: het liefst loopt ze te ravotten met haar broer, gaat (speel)muizen vangen of met een balletje spelen. Ze heeft maar liefst vier nieuwe baasjes, en poezenvriendin Lody.

Haar broer Lee, een cinnamon tabby spotted katertje, is een heerlijke knuffelaar, maar houdt ook van lol maken. Hij woont ook bij zijn nieuwe baasjes en zijn nieuwe vriend Thor. Bob, een wit odd eyed katertje, is helaas overleden.

 

Onze kittens mogen het nest verlaten als ze 13 weken oud zijn en alles goed met ze gaat. Uiteraard zijn ze dan volledig geënt en ontwormd en in het bezit van een dierenpaspoort en gezondheidsverklaring van de dierenarts.

Tot nu toe werd de deur altijd dicht gehouden voor ons. De bazen gaan daar steeds door naar binnen en naar buiten, en mama mag dat ook. Wij wilden dat natuurlijk ook, maar net als je erheen rende om om het hoekje te kijken, werd ie voor onze neus dichtgedaan.

Nu zijn wij slimmeriken, dus namen wij steeds een spurt als ie open ging. Of ontsnapten we stilletjes als een van de kleine bazen vergat om hem dicht te doen. Dus hadden wij gezien wat er achter die deur zit: een hele gave trap, waar je fantastisch op kunt klimmen en rennen. Maar verder dan een paar treden kwamen we niet: dan voelden we alweer de hand van de baas die ons weer aan de andere kant van deur bracht.

Tot gisteravond. Toen lieten ze ons zomaar begaan. Wat een avontuur... we hebben elkaar heerlijk achterna gezeten op de trap. En het blijft niet bij één trap: er zijn er zelfs drie! Mama deed ook vrolijk mee met pakkertje. We keken daarna helemaal wild, volgens de baasjes. Maar we waren ook wel een beetje moe. Als klap op de vuurpijl vonden we toen een kattenmand, zo groot, daar kun je wel met zijn honderden op slapen. Het was wel een aparte mand, want hij had geen rand. Maar als je in het midden gaat liggen, hoef je niet bang te zijn dat je eraf valt. Het schijnt dat de bazen daar altijd op slapen. Daar kunnen wij ons wat bij voorstellen, want wat kun je daar mooi op dromen...

 

Inmiddels hebben we de voorlopige uitslag van de sectie van Bob binnengekregen van de pathologie in Utrecht. Voorlopige conclusie: doodsoorzaak onbekend. Macroscopisch (met het blote oog) was er niets bijzonders te zien. Geen hartafwijking dus, waar ik al snel aan dacht gezien Bobs dood van het ene op het andere moment. En ook de hersenen zagen er normaal uit. De uitslag van de microscopie krijgen we nog. De dierenarts gaf echter al aan, dat de kans klein is dat daar nog wel iets uitkomt.

Enerzijds is dit een teleurstelling. We hadden graag geweten waaraan Bob zo plotseling is overleden. Anderzijds ook een geruststelling: de belangrijkste reden om sectie te doen was voor ons om te achterhalen of er een erfelijke factor in het spel was. Volgens de dierenarts kunnen we, nu de macroscopie daar niet op wijst, ervan uitgaan dat dat gelukkig niet het geval is. En kunnen we t.z.t. met een gerust hart opnieuw een nestje fokken met Laja.

 

Edit: zoals we al verwachtten, zijn er ook uit de microscopie geen bijzonderheden naar voren gekomen. Gelukkig zijn er dus geen erfelijke factoren in het spel geweest.

 

Regelmatig wordt de huiskamer hier omgetoverd tot een waar kattenparadijs. Daar wordt dan dankbaar gebruik van gemaakt door Gaudi en Lee (de naam die Dalí van zijn toekomstige baasjes heeft gekregen). Samen hebben ze dan de grootste lol. Lee vindt het ook erg leuk om zijn zusje te observeren, terwijl hij op schoot van een van de baasjes vertoeft. Hij wordt een echte knuffelaar. Hoewel Gaudi ook wel van een aai over haar bol houdt, heeft ze meestal geen tijd om uitgebreid te knuffelen. Op schoot slapen vindt ze heerlijk, maar als ze wakker is moet er gespeeld worden. Pas was het overigens andersom: Lee was in het wandkleed geklommen en zat tegen het plafond. Onderaan het wandkleed zat Gaudi vol bewondering naar haar broer te kijken. Met glimmende oogjes, dat leek haar ook wel wat... Ik kon haar nog net tegenhouden.

Lee is een dankbaar object om op de foto te zetten. Regelmatig zit hij netjes te poseren. De meeste foto's van Gaudi zijn bewogen. Dan krijg je zoiets:

 

 

Gelukkig zijn er ook nog wat mooie plaatjes van allebei (in het foto-album staan ook weer veel nieuwe foto's):

Foto' van Gaudi:

 

 

 

En van Lee:

 

 

Tot ons grote verdriet zijn we gisteren onze lieve, vrolijke, ondeugende Bob verloren. In een paar tellen liep het leven uit zijn altijd zo levendige lijfje. Een paar seconden ervoor hing hij, zoals elke morgen, nog in mijn broek om duidelijk te maken dat het nu echt etenstijd was.

Bobs dood kwam volkomen onverwacht. Hij was een bijzonder levendig, vrolijk kitten, dat goed groeide. Om zijn doodsoorzaak te achterhalen hebben we Bob voor sectie naar de Universiteit Utrecht laten brengen.

Voor de zekerheid hebben we Gaudi en Dalí nog dezelfde morgen laten nakijken door de dierenarts. Gelukkig is met hen alles in orde.

 

Het verdriet om Bob is groot. Met name voor David en Esther is het moeilijk om Bob, die bij hen echt favoriet was, te verliezen. Ze verwerken dat op hun eigen manier. Ik vond vandaag foto's van Bob waarop ze op de achterkant het volgende hadden geschreven:

 

David:"Je was de allerliefste Bob. En dat ben je nog steets voor mij. En ik hoop dat je mij nog ziet. En er moet een wonder geburren om mij nog blij te maken. En ik hoop dat ik je nog één keer kan aanraken. Tot ooit denk ik."

Esther schrijft: "Bob ik mis je van wat er vandaag is geburt 2010 vrijdag en ik hoop dat je een goet leeven hept gehat."

 

Hallo allemaal! Hier even een berichtje van Bob. Allereerst wil ik even jullie aandacht. Zien jullie hoe bijzonder ik ben? Kijk maar eens goed naar de foto! En dan in het bijzonder naar mijn ogen. Ja, ja... ik ben een odd eyed. Mijn ene oog wordt groen, en de andere blijft zo blauw als de zee :-).

Daarnaast ga ik beroemd worden in siamezenland. Ik ga binnenkort namelijk een verhaal publiceren in het SOK Magazine.

Er is echt van alles te beleven hier in huis. Ik heb bijvoorbeeld ontdekt dat je een lamp kan aandoen als je op een bepaald ding gaat staan. En pas hebben we, terwijl de baas ’s morgens haast had om naar zijn werk te gaan, tot twee keer toe de computer weten uit te zetten. De kleine baasjes vermaken ons geweldig. Soms bouwen ze een kattenparadijs voor ons van grote dozen en dekens. Daar kun je heerlijk in ravotten. Of ze lopen met een lint door de kamer. Wij spurten daar dan met zijn drieën achteraan.

Ik moet op deze blog nog even iets rechtzetten. We hadden jullie verteld over dat vieze bruine spul. Ik heb me echt vreselijk vergist. Het blijkt ongelofelijk lekker te zijn! Ik kan soms niet wachten tot we weer wat krijgen. Elke morgen klim ik net zo lang in mijn bazen hun broek tot ze me er wat van geven. Je hebt ook kleine harde balletjes, die net zo bruin zijn. De smaak lijkt wel een beetje op dat andere bruine spul. Die heb ik ook ontdekt. Volgens de baasjes wordt je daar groot en sterk van.

Afgelopen week is onze buurvrouw de kittens komen bewonderen. Zij is niet alleen liefhebber van oosterse katten (haar katten zijn er medeschuldig aan dat wij met het oosterlingenvirus besmet zijn ;-). Ze kan ook heel goed fotograferen, en heeft een eigen fotostudio (zie http://www.zokiekje.nl/). Ze heeft prachtige foto's gemaakt van de kittens. Dat was overigens een hele kunst, want voor poseren hadden ze bepaald geen tijd... In het foto-album nog meer foto's.

Bedankt, Pauline!

 

 

 

 

 

 

De kittens groeien goed. Op moedermelk dan. Kattenvoer believen deze schatjes nog steeds niet. Zouden dit de eerste vegetarische katten ter wereld worden? Er wordt aan gewerkt om dat te voorkomen. Ze zijn opleiding, zeg maar. Een deel van de opleiding wordt verzorgd door ons. Inmiddels hebben we ze alledrie aan de kittenmelk met rijstebloem. Oké, nog niet zelfstandig uit het schaaltje (behalve Gaudi, die leert wat sneller dan haar broers), maar uit een spuitje. Zelfs Dalí, die de grootste afkeer van eten had, riep vandaag om het hardst om meer. Overigens kan het stel al zo'n twee weken wèl water uit een schaaltje drinken.

Ik zei al, Gaudi leert wat sneller. Kattenvoer gaat er nog niet in, maar ze eet wel rauw gehakt. Een teken van goede smaak, want de toeleverende slager is Nederlands kampioen in de afdeling gehaktbal. Bob heeft ook een iets uitgebreider repertoir, die is meer van het gezonde dieet: hij is dol op vitaminepasta.

Laja draagt ook haar steentje bij aan de opleiding. Regelmatig gaat ze op jacht naar een grote (speel)muis, en als ze er een gevangen heeft, roept ze haar kroost bij elkaar. Vervolgens wordt de muis met grof geweld aan stukken gescheurd en verdeeld tussen de kittens. Die ondertussen al lang een tepel gevonden hebben. Ooit vroegen wij ons af waarom Laja toch steeds de muizen in haar etensbak legde. Inmiddels is het kwartje gevallen...

 

Hallo, hier zijn we weer. We hebben heel wat te vertellen, want wij maken van alles mee. Het meest rare was wel, dat onze baas op een dag aan kwam zetten met een bordje met vreemd bruin spul erop. Ma kwam enthousiast aanrennen, maar werd op de gang gezet. En vervolgens werd het bordje bij ons neergezet. Wij vonden het echter totaal niet interessant. En wat ze toen toch met ons deden! De baas pakte ons beet en drukte ons met onze neus in die bruine smurrie. En smeerde het aan onze bek. We snapten er niks van. En weet je wel hoeveel werk het is om je vervolgens schoon gepoetst te krijgen?! Regelmatig proberen ze ons nu een lepeltje met dat spul voor te houden, maar wij moeten er nog steeds niks van hebben. Wij drinken liever bij mama, zie foto.

Andere zaken snappen we wel heel goed hoor. Zo hebben ze vandaag een doosje neergezet met allemaal kleine steentjes erin. Kijk, die willen we wel eten. Dat smaakt tenminste ergens naar. Als maar niemand het in zijn kop haalt om erop te gaan plassen, want dan lusten we het niet meer. Gelukkig zijn alle steentjes nog schoon.

Soms hebben we ook gewoon wat langer de tijd nodig om de dingen door te krijgen. Er kwam pas iemand op kraambezoek, en die nam beschuit met muisjes mee. Dat snapten we eerst ook niet. Wat moet je nu met die muizen?! Maar inmiddels hebben we door dat je daar geweldig leuk mee kunt spelen. Wees gerust, het zijn speelmuizen, geen levende.

Ons badje is inmiddels weer opgeruimd. De bazen dachten dat ze ons daar wel een poosje in opgesloten konden houden, nou, dat hadden ze dus mis. Binnen de kortste keren had Bob door hoe je daaruit kon klimmen, en Gaudi en Dalí volgden toen snel. Dus het grote avontuur is begonnen, wij kunnen nu door de hele kamer heen ravotten. We slapen niet meer zo vaak in de mand, want we hebben een prachtige slaapzak (wel een beetje krap als ma zich erbij perst) en vandaag is er een prachtige krabpaal geïnstalleerd in de kamer. Met een gezellig huisje. Die rook ook heerlijk vertrouwd naar mama. Maar de allerleukste plek is bij de baasjes op schoot:

 

 

 

De namen van de kittens zijn bekend! "Het witje" noemden we al snel Bob. Dat paste gewoon goed bij dit stoere ventje met zijn ondeugende blik, dus Bob werd Bob en Bob bleef Bob.  Maar voor "de donkere" (het choc poesje) en "de lichte" (het cinnamon katertje) hadden we wat langer nodig om een passende naam te bedenken. Totdat het tabby patroontje van het poesje zich begon te ontwikkelen tot een waar kunstwerkje, zie foto. Het deed me denken aan de Sagrada Familia, een prachtige kathedraal in Barcelona, die ik overigens nog nooit in het echt heb gezien. Dus heet ons meisje nu Gaudi, naar de architect ervan. Dat past ook mooi bij de naam van onze huiskat, Eames, die naar een beroemde meubeldesigner is vernoemd. Geheel in stijl heet het cinnamon katertje, ook al zo'n kunstwerkje, Dalí. En Bob? Die is en blijft Bob. Een sneeuwlandschap van Bob Ross dan maar ;-).

Hallo! Onze baas heeft het steeds veel te druk met ons bewonderen, dus nemen wij het webloggen maar even van haar over. Zoals je op de foto's kan zien, groeien wij als kool. Inmiddels zijn we al drieënhalve week oud! We weten elkaar dan ook al aardig om de oren te meppen. En nu kunnen we ook gericht bijten; twee weken geleden beten we nog vaak mis, maar dat is er nu niet meer bij. Onze baasjes steken vaak hun hand in de mand om ons te aaien. Meestal laten we ons dan lekker verwennen, maar soms hebben we meer zin in een robbertje vechten. En aan vingers kun je heerlijk knabbelen. Bij het vechten komen zowel onze voorpoten als achterpoten goed van pas. Dat zie je wel op de foto's.

Wij vinden onszelf heel stoer als we op het randje van de mand klimmen. Dan gaan we hard roepen of iedereen wel ziet hoeveel lef we hebben. Onze bazen vinden ons iets minder heldhaftig, want eruit klimmen vinden we nog te griezelig. Maar omdat we nu echt meer ruimte nodig hebben, heeft de baas een badje tevoorschijn gehaald, waarin we heerlijk kunnen ravotten. Wij mogen dus al in bad!